گردآوری در دوره ابوبکر (رضیاللهعنه)
پس از رحلت پیامبر محمد صلیاللهعلیهوسلم در سال ۶۳۲ میلادی، تلاشی دقیق و منظم برای گردآوری و حفظ قرآن آغاز شد. این ابتکار به رهبری ابوبکر (رضیاللهعنه) بود، بهویژه پس از آنکه بسیاری از صحابهای که قرآن را حفظ داشتند در نبرد یمامه به شهادت رسیدند. با نگرانی از اینکه بخشهایی از قرآن با درگذشت حافظان از بین رود، او جمعآوری وحی در یک نسخه واحد و محفوظ را ضروری دانست.
زید بن ثابت (رضیاللهعنه)، که از کاتبان اصلی پیامبر بود و خود حافظ قرآن بود، برای رهبری این کار منصوب شد. در زمان حیات پیامبر صلیاللهعلیهوسلم، زید آیات وحی را به هنگام نزول مینوشت. به دستور ابوبکر، او با دقت آیات قرآن را از مکتوبات و حافظان گردآوری کرد و هر بخش را با وسواس تأیید نمود.
پس از تکمیل گردآوری، صحیفههای جمعآوری شده نزد ابوبکر نگهداری شد. پس از درگذشت وی، به عمر بن خطاب (رضیاللهعنه) سپرده شد. پس از وفات عمر، نسخه خطی در حفاظت دخترش حفصه (رضیاللهعنها) باقی ماند.
